Çocuk bahçesi değil, çocukların bahçesi

Daha doğrusu, çocuklara ait, çocukların bahçıvan olduğu bir bahçe.  Paris’in kuzeyindeki bir yerleşmedeyiz.  Burada iki yıl önce 3 çocuk bakıcısı anne babalarla birlikte bir dernek kurmuşlar, bakıcı evi açmışlar.  Fransa’da yasal bir düzen bu.  Çalışan anneler çocuklarını getirip bırakıyorlar.  Sabahtan akşamüstüne kadar.  Bakıcılar çocuklarla ilgileniyor, onlara sahip çıkıyor.  Ama buradaki evde bir permakültür uygulaması var.

Bakıcılardan biri şöyle diyor:  “Çocukları besliyoruz tabii, gün içinde.  Yemek yapıyoruz, onlara yiyecekleri bir şeyler veriyoruz.  Ama neyi?  Bizim yediğimiz ilaçlı, toksinli, berbat şeyleri mi?  Ne yani?  Bu çocuklar sebze, meyve dediğiniz şey marketlerde ambalajlanmış, dondurulmuş kutuların içinde yetişir mi sansınlar?”

El ele vermişler.  Evin çevresindeki 300 metrekarelik alana ekim yapmışlar.  Her türlü sebze.  Anne ve babaların sağladığı destekle de meyve ağaçları dikmişler.  Bu konuları bir hayli iyi bilen bir babanın yol göstermesiyle bir permakültür ortamı yaratmışlar.

Bakıcı şunu ekliyor:  “Bütçemiz beslenme için, günde çocuk başına ancak 3,5 avroya izin veriyordu.  Bu parayla kimyasal görmemiş bir şey almanın olanağı yoktu.  Bir çare bulmak zorundaydık.”

Oluşturdukları bahçeyi çocukların (bir bakıma) sahipliğine bırakmışlar.  Bahçenin bakımını onlar yürütüyor.  Toprakla, bitkilerle onlar uğraşıyor.  Örneğin suluyorlar ekinleri.

ÇOCUKLAR-1

Olgunlaşan sebzeyi, meyveyi onlar topluyor.  Torbaları onlar taşıyor mutfağa.

ÇOCUKLAR-2

Tabii, tavuklarla ilgilenmek, onları beslemek, yumurtaları toplamak da onların görevi.

ÇOCUKLAR-3

Bu arada toprakta gördükleri kurtlarla iyi geçinmeyi, örümcekten korkmamayı öğreniyorlar.  Kısacası doğanın tozu, toprağı içinde, capcanlı bir dünyanın mucizeleriyle bütünleşerek büyüyorlar.

Anne babalar için de yenilikler var, bir bakıma.  Zaman zaman çocuklarla birlikte sebzelere, meyvelere, toprağa dalıyorlar.  Ne de olsa bu girişim onların da malı.  Derneğin üyesi onlar.  Bir de bakıyorsunuz, büyük şirketlerden birinde çalışan yüksek topuklu bir kadın mütevazi bir hanımla işbirliği yapıyor, konuşuyor, gülüşüyor.  Oysa eskiden aynı mahallede oldukları halde birbirilerinden haberleri yoktu.  Bir Katolik’le bir Müslüman’ı , bir Musevi’yle bir dinsizi bir arada, yan yana, birlikte çalışırken görüyorsunuz.

Bu girişim o kadar keyfi verici olmuş ki, işi büyütmeye karar vermişler.  Belediye ile konuşuyorlar şimdi.  Hemen yandaki geniş alana da yayılmak için.  Orayı da ekip başka okullara açmak için.  Ayrıca mahalleli de gelsin, burası bir buluşma yeri olsun diye.

Atila Alpöge, Ekogazete, 11.7.2015  /  Kaynak: Emilie Massemim, Reporterre, 1.7.2015.  [Bu yazıya bloğunuzda ya da sitenizde yer vermek istiyorsanız, yandaki bilgileri de (yazarı ve kaynağı) oldukları gibi taşımayı lütfen unutmayın.]

 

Reklamlar
Bu yazı Genel Konular, Sağlık - Beslenme, Tarım içinde yayınlandı ve , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

One Response to Çocuk bahçesi değil, çocukların bahçesi

  1. Arman dedi ki:

    Atila kardeşim, Türkiye’de de benzerleri var, torunumla gitmeyi planlıyorum. sevgiler Arman (90)
    http://www.cocukvedoga.com/fotograf/152-cocuklu-aileler-cin-yeiloez-gezisi-fotoraflar-01-mays-1010.html

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s