Karadeniz’deki çöp çukuru

Trabzon’da bir köy:  Çamburnu.  Dağ, tepe yeşillik.  Çay yetişiyor.  Burası ünlü film yönetmeni Fatih Akın’ın ailesinin geldiği yer.  Akın buraya “cennet” diyor.  Son beş yıl içinde burada bir belgesel gerçekleştirmiş:  “Cennette Çöplük”.  Turistik bir film değil.  Tersine, yetkililerin umursamazlığına direnip köylerine sahip çıkmak isteyen bir avuç insanın öyküsü.  Film Cannes Film Festivali’nde yarışma dışı gösterildi.

Almanya doğumlu F. Akın annesinin, babasının köyünü yakından tanımak için 2006’da Çamburnu’na gelir.  Aslında “Yaşamın Kıyısında” diye adlandırmış olduğu filminin son sahnesini burada çekmişti.  Geldiğinde irkiltici bir gelişmeyle karşılaşır.  Trabzon Belediyesi buradaki terk edilmiş bakır madeninin büyük çukurunu kentin çöplük alanı olarak kullanma kararı almıştır.  Akın beş yıl boyunca gelişmeleri kamerasıyla izler.  Köylüler isyan eder, direnir.  Yetkililer ise diretir.  Fatih Akın gibi dünyaca tanınmış birinin, ekibinin, kameralarının tanıklık yapıyor olmasına aldırmadan.  Aslında öykü son derecede basit.  Çöp alanlarına yakın yerlerde yaşayan milyonlarca insanın öyküsü.

Ekolojik trajedi

İşin başında yetkililer söz vermiştir:  “Aman aman…  Çöpler ayıklanmış, sıkıştırılmış, kötü kokulardan arındırılmış olarak gelecektir…  Maden çukurunun dibi plastikle ve taşlarla kaplanacaktır…  Oluşan gazların kolay çıkması için özel delikler açılacaktır…”  Tabii, hiçbiri yapılmaz ve birkaç ay içinde pis sular etrafa yayılır, yeraltı sularını kirletir, hatta şiddetli bir yağmurdan sonra etrafı buranın suları basar.  Yetkililer önce her şeyin kontrol altında olduğunu söylerler, yaratılan ekolojik trajedi yadsınamaz hale gelince de “kader”e sığınırlar.  Film bütün bunlara tanıklık yapıyor.  Türkiye’nin modernitesinin bazı özelliklerine de:  kötü niyetli bürokratlar, kendi küçük dünyalarından ötesini düşünemeyen teknokratlar.

Akın tanıklık yapmakla yetinmiyor.  Suçluyor da.  Olup bitenin dramını anlatırken yitirilmiş cenneti de yansıtıyor.  Yörenin güzelim insanlarını da.  Onların köyü terk etme zorunda kalışlarını da.  Görüyoruz ki, Türkiye’nin uyumlu, huzurlu köy yaşamı bitmiş artık.  Ham madde pazarlarının, otoyol yapımlarının ve alışveriş merkezi inşaatlarının kaprislerine kurban edilmiş.  Ama Çamburnu’nun trajedisi hep yaşayacak.

Yararlanılan kaynak:  Thomas Sotinel, Le Monde, 19.5.2012

Reklamlar
Bu yazı Atıklar içinde yayınlandı ve , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s